"मानिस ठूलो दिलले हुनछ जातले हुँदैन…।" यस छन्दमा निर्माता महाकवि देवकोटालाई सवै साहित्य अनुरागीहरुले सम्मान गर्दछन्। अनि यिनै शब्दोगारलाई शीरमा राखेर दिन-दुःखीका वेदना दर्द उत्पीडनमा धेरै श्रजकहरुले श्रृजना गरेका छन्। "दुःखीको घरमा मात्र तेरो वास हुने भए हे इश्वर दया राखि अझ मलाई दुःख दे…।" दुःखमा इश्वर देख्ने वालकृष्ण समको नामलाई पनि छातीमा राखेर कलम चलाउने श्रष्टाहरु उत्तिकै छन्। आजकामध्येमा धेरै साहित्यकारहरु सुत्दा डुल्दा र बोल्दा यिनै देवकोटा सम तिवारी लेखनाथ पौडेलहरुलाई सम्झना गर्दछन्। तर जव खान लाग्दछन् त्यतिवेला खानु हुने भए अहिलेका कतिपय श्रष्टाहरुले ती देवकोटा र समज्यूका हाडछाला चोक्टाचोक्टा पारेर खाँदा हुन्। त्यसैले सजिलै भन्न सकिन्छ - मानव धर्मका गाथा गाएर ती महान श्रष्टाहरुलाई दिनभरी भाक्ने कतिपयहरु नै उत्पीडनका ठेकेदार शोषणका भागीदार र दुःख र पीडाका जिम्मेवार नबनेका होईनन्।

नेपाली जनताले के सोचेका थिए र नेपालमा के भइरहेको छ यसो भएर पनि नेपालका राजनीतिक पार्टीहरुमा लज्जास्पदको बोध भएको अझै पनि पाइंदैन। नेपालको वर्तमान राजनीतिक अवस्था अझै पनि टकराव र भागबण्डामा नै अल्झिरहेको छ। जसको कारणले पार्टीहरु सडक सदन सरकार आफैमा विवादित र विभाजित हुदै छताछुल्ल अवस्थामा जनताको सामु आफनो गलत अहङकार देखाइ र सुनाइ रहेका छन्। नेपालको इतिहासमै पहिलो पटक सम्पन्न ऐतिहासिक संबिधानसभाको निर्वाचनवाट निर्वाचित प्रतिनिधिहरु जुन उद्देश्यका लागि जनताले पठाएका थिए उनीहरु अहिले ठिक त्यसको विपरित वाटो तर्फ बाटो बिराएका वटुवा झै भौंतारिरहेका छन्। कथित आफनो सस्तो लोकप्रियताको लागि मात्र। जनताको संविधान लेख्ने कलम हुनु पर्ने हातमा मसाल जुलुस ढुडगा मुढा लाठी र मौका परे हतियार छ। लोकतान्त्रिक नेपालको नयां स्वरुपको सवालमा वहस चलाउनु पर्ने ठाउँमा कुर्ची मोह र एक-अर्काको आलोचना बिरोध तथा आरोप-प्रत्यारोपको निर्भरमा संविधानसभाको निर्वाचन भएको दुई बर्ष समापन हुन करीब ३ महिना बांकी रहेको छ। राजनीतिक पार्टीहरु उच्च स्तरीय संयन्त्रको निर्माण गर्दै राष्ट्रिय सहमतिका साथ अगाडि बढ्ने प्रयास गरिरहेको अवस्था छ। तर राजनीतिक सहमतिका कुरा गरिरहेकै बखत र उच्च स्तरीय संयन्त्र निर्माण संगै आफनो कार्यकाल समाप्त हुनलागेको ख्याल गर्ने की नगर्ने आज नेपाली जनताको सामु समयमै नेपाली जनताको संविधान निर्माण हुन्छ वा हुन्न भन्ने सम्बन्धमा शंका उत्पन्न भएको छ।